آه , ز سردی روزگار و این زمان

که با ما سرِ پیکار ندارد

هزار سنگ ستم بر ما زده هنوز

کاری به خلق دگر شار ندارد

در مزرعهٔ دوار بذر نکو کاشتیم

آن هم به گمانم که بازار ندارد

آنچه کاشتیم حاصل همه جهد شد

هیچ محصول نیکی خریدار ندارد

ما خسته ازین جور زمانیم همیش

اسب ما , جز رنج و عنا بار ندارد

کشتی عمر در بهر رنج روان است

همه سالک اند دیوانه و هوشیار ندارد

این رسم دوری این صبوری آشنا چنان سنگ دل گشتی مرحبا تو که گفتی با تو دمسازم دمساز اینچنین مهجوری پس چرا ؟ با تو بودم یک جهان امید بود برمن آه ! که خیالی بوده محال این تمنا من که بی تو شیشه عمر را شکستم تو هم گاه گاهی از ما یادی نما ! من منتظرِ لیل وصالم همیش تا که هستم تا که میرم در قفا من آن آشفته و سر گشتهٔ رندم منتظر یکی روح دارم یکی جسم و یک قبا